โลกนี้ไม่มีความบังเอิญ

หลังจากที่เปิดเทอมมาได้ 1 เดือน

เราได้รู้แล้วว่า

สมองตัวเองมันประมวลผลช้ามากขนาดไหน

.

.

.

วันนี้ได้คุยกับอาจารย์ อาจารย์ถามไรมา ตอบไม่ได้เลย

อาจารย์ปลอบใจว่าเรียนแล้วจะให้จำได้เลยมันลำบาก ต้องอาศัยการย่อยความรู้เข้าสมอง

เปรียบการเรียนทุกวันนี้เหมือนกินบุฟเฟ่ที่จำกัดเวลา ต้องรีบๆกินโดยที่ไม่ทันได้สัมผัสความอร่อยของอาหารนั้น เพราะกลัวไม่คุ้ม พอหมดเวลาปุ๊บ ยังไม่ทันได้ย่อย ก็อาจจะอ้วกออกมาซะก่อน เหมือนการเรียนของเรา เข้าห้องปุ๊บก็รีบๆจดๆๆๆๆๆ จดเข้าปาย รู้เรื่องไม่รู้เรื่องไม่รู้ เดี๋ยวค่อยเคลียร์

แต่ด้วยการที่ตารางเรียนอันทับถม และงานที่ได้รับมอบหมาย ผสมกับความขี้เกียจของตัวเอง

มันเคลียร์ไม่ทัน...

สุดท้ายแล้ว ที่ได้มาคือความว่างเปล่า

ความรู้อยู่หนใด