โลกนี้ไม่มีความบังเอิญ

คณะอื่นเพิ่งเปิดเทอมเป็นเฟรชชี่กันไปแค่เดือนกว่าๆ

ในขณะที่เราก็รู้สึกเหมือนเรามาแล้วซัก8เดือน

ก็อาจจะดีูเหมือนกัน ไม่ได้รู้สึกว่าทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันมานานมากแล้ว 

มีเพื่อนคนนึงช่วยเตือนสติเราตอนที่เรากะลังจะไม่จริงจังกับอะไร มันบอกว่า

"ก็แกจะเป็นหมอไม่ใช่เหรอ มันก็ต้องจริงจังบ้างซิวะ"

เออเนอะ มันก็ควรจะได้แล้วนี่หว่า

แต่ไอ้ที่จะให้เราเปลี่ยนไปและให้ตัวเองกลับไปเป็นอย่างเมื่อก่อน  เราคงไม่ขอกลับไปเป็นอย่างนั้น

มันมีอะไรๆให้ทำอีกเยอะ มากกว่านั่งอ่านหนังสือจนตูดบานหน่ะนะ

+++++++++++++++++++++++++++

หลังสอบวันนี้ มีต่อด้วย PBL จะว่ามันสนุกมันก็พูดไ้ด้ไม่เต็มปาก

แต่ก็ดีตรงที่เหมือนกับเราได้ฝึกวินิจฉัยโรค แต่เป็นการวินิจฉัยที่ใช้ความรู้ล้วนๆ!!!! ไม่เหมาะกับเราอย่างยิ่ง

จะให้ระลึกอดีต นำความรู้ที่เรียนมาใช้ทันทีเป็นเรื่องยากลำบากสำหรับเราจริงๆ TT แต่มันจำเป็นหนิเนอะ

วันนี้ขอขอบคุณ อ.นพ.อุทัย ใจดีมากๆ เห็นสภาพห้องเราเป็นพวกวิญญาณหลุดหลังสอบเสร็จ เลยให้ติด

ปัญหาต่างๆเอาเก็บไปหาทีหลัง และปล่อยให้กลับบ้านไป แต่ถึงอาจารย์จะให้อยู่ต่อ พวกเราก็คงไม่มีแรง

จะทำงานกันต่อไปได้อีก เหตุการณ์วันนี้สอนให้รู้ว่า สอบเสร็จ เราควรจะได้กลับไปนอน!!!

แต่ในชีวิตจริง เราคงไม่สามารถหยุดเวลา หยุดปัญหาที่มันถาโถมเข้ามาได้ ถึงจะเหนื่อยแค่ไหนก็คงไม่มี

ใครให้เราหยุดงานและกลับไปนอนพักได้อย่างที่เกิดในวันนี้